Over mijn blog

Ooit een 'Rocket Scientist' maar al heel snel gesnapt dat ik niet moet rekenen aan raketten (mijn enige praktijkervaring: Ariane 501 -nee, ik was het niet!). Andere mensen enthousiast maken zit me meer in het bloed.
Na negen jaar bij ESA ben ik nu geland bij mijn thuishaven, de TU Delft, als woordvoerder/communicatie adviseur.

Dit blog gaat soms over ruimtevaart, maar meestal over mijn ervaringen in het communicatievak. Persoonlijk vind ik dat journalisten en voorlichters wel wat opener mogen zijn over hun samenwerking. Daarom probeer ik hier inzicht te geven in de afwegingen en keuzes die ik maak. Dat kan niet altijd, maar vaak ook wel.

Volg me op Twitter Bezoek mijn LinkedIn profiel email me op m.vanbaal@tudelft.nl
+31 (0) 15 2785454

Categories

Disclaimer

De meningen ge-uit door medewerkers en studenten van de TU Delft en de commentaren die zijn gegeven reflecteren niet perse de mening(en) van de TU Delft. De TU Delft is dan ook niet verantwoordelijk voor de inhoud van hetgeen op de TU Delft weblogs zichtbaar is. Wel vindt de TU Delft het belangrijk - en ook waarde toevoegend - dat medewerkers en studenten op deze, door de TU Delft gefaciliteerde, omgeving hun mening kunnen geven.

Posts tagged Australie

“Bier en tieten, lalalala!”

We hadden vanochtend de Australische televisie op bezoek, ABC24. Die zijn stiekem wel blij dat wij aan de leiding liggen, want in tegenstelling tot het Japanse Tokai team spreekt bij ons iedereen Engels. Dat maakt toch wat makkelijker televisie. Ze deden live verslag van de stand van zaken vanaf de kampplaats van Nuna7. Of er iemand wat vragen wilde beantwoorden voor de camera.. Ja, dat wilde Jorrit (‘Horrid’) Vervoordeldonk wel even doen. Vervoordeldonk. V-E-R-… ‘No, where you just said ‘E’ should be a ‘D’… Oh, en of het niet leuk is om ons ‘dansje’ even te doen? Het team heeft namelijk een ‘huddle’, meestal ingezet door Wubbo Ockels. Het begint met beide vuisten omlaag, die onder een aanzwellend ‘heeeeeeuuuuuh’ de lucht in gaan.  Continue reading

‘Mighty Mikey’s Roadkill’

Aan het stuur van “Meteo” zit Mike, hij moet kijken hoe het weer verderop is. Maar Mike heeft nog een tweede belangrijke baan: roadkill verwijderen van de weg, zodat Nuna7 soepel kan doorrijden. De score tot nu toe, einde racedag 3: 15 walibi’s. Mike’s Meteo is een pick-up, en het leek collega Luuk een goed idee om daar een verticaal bord op te schroeven: Mighty Mike’s Roadkill. Dat is wel passend hier, want Australiers zijn goed in dit soort slogans. Ik zag een ongedierteverdelger met de leus: ‘all our patients die!’. En een Kangoeroerestaurant met ‘You kill ‘m, we grill ‘m!’. Alleen bleek dat bord op Mike’s pickup bij nader inzien niet zo’n goed idee. We zaten maandag bijna zonder Meteo. En twee toeristen kregen een exclusief Nuna7 T-shirt. Continue reading

Hijgend achter de zonnewagen aan…

En dan denk je ook, ach, een beetje communiceren over zo’n zonnerace, hoe moeilijk kan het zijn. Nou, heul moeilijk. En dat ontdek je pas als je het ter plekke moet doen. Na wat geploeter samen met collega @tonboon, zie ik drie redenen waarom dat nog helemaal niet meevalt. Terwijl ik dit schrijf is de World Solar Challenge bijna halverwege en zit ik met het Nuon Solar Team in het hart van Australie. Continue reading

‘Mission Control, Media 1…..’

Ik ga vanaf zondag heul veel autorijden. Ook daar denk je ‘ach, hoe moeilijk kan het zijn’. Gewoon een beetje 3000 km achter een zonnewagen aankarren en dan kom je er wel. Niet dus, met Nuna7 mee rijdt een hele karavaan. En die karavaan moet strak georganiseerd, want je rijdt op een openbare weg, waar ook Australië’s beruchte Road Trains rondrijden. Dicht achter elkaar rijden mag sowieso niet, want dat hindert het overige verkeer teveel. Veiligheid is het belangrijkst, maar daarnaast mag je ook geen minuut overbodig tijd verliezen. Dus lijkt het rijden op een militaire operatie, inclusief strakke regels omtrent het gebruik van ‘bakkies’. En wee je gebeente als je je niet in aan de regels houdt. Dus even een stukje video schieten is op zichzelf al een ‘project’.
Eerst maar even die karavaan. Een zonneauto rijdt niet alleen. Komt ie, hou je vast:

Continue reading

“Oh shit…. I know what that is.”

Het klinkt zo makkelijk, even met een zonnewagen van Noord naar Zuid door Australie jakkeren. Maar dat is het niet. Van 29 september tot 14 oktober ben ik in Australie en probeer ik hier verslag te doen, voor zover het lukt.

 

Een zonneauto maken is één ding, ‘m goedgekeurd krijgen voor de race is iets heel anders. Er is een enorme verzameling regels waaraan een zonnewagen moet voldoen, en tijdens de scrutineering loopt de organisatie ze allemaal na. Het is een leuk event, ook omdat het voor de teams de eerste mogelijkheid is even goed te kijken wat de concurrenten in huis hebben. Het Nuon Solar Team had een verrassing in petto: in de wagen liggen netjes passend zes koolstofbakken. Toen ze voor het eerst werden omgedraaid en de ware aard van die mysterieuze bakken zichtbaar werd, was het op het balkon naast me even stil. Daarna sprak het teamlid van concurrent Michigan tegen zijn buurman ‘Oh shit. I know what that is…’.

Continue reading

Going Down Under 1: een speciale ‘7’ op het paneel.

Het klinkt zo makkelijk, even met een zonnewagen van Noord naar Zuid door Australie jakkeren. Maar dat is het niet. Van 29 september tot 14 oktober ben ik in Australie en probeer ik hier verslag te doen, voor zover het lukt.

 

Foto Jorrit LousbergAls je goed naar het zonnepaneel van Nuna7 kijkt, dan valt er direct iets op: op het paneel lijkt een omgekeerde 7 te lezen. Dat was de ‘concullega’s’ ook al opgevallen. Tijdens het testrijden stond er opeens een camera op een stok langs de kant, waarschijnlijk om het paneel van bovenaf eens goed te kunnen kijken. Op een deel van het paneel ligt een gloednieuw soort laminaat. En om dat stukje te krijgen moesten Google en NASA even wieberen: wij eerst.

Continue reading

De eerste grote concurrent is bekend (update 2/7)

(update 2/7, nu met foto Nuna7 onderaan)
Vandaag presenteerde het team van de universiteit van Michigan hun nieuwe zonnewagen: Generation. Daarmee is ze de eerste van de drie intussen traditionele topteams (Tokai (JP), Nuon Solar Team (Delft), Michigan (VS)) die haar wagen aan de wereld laat zien. En dat is interessant, want komende editie van de World Solar Challenge in Australië kent een belangrijke wijziging in de reglementen: alle wagens moeten dit jaar vier wielen hebben. En daarmee kan het klassieke Delftse Nuna-ontwerp, waar alle topteams intussen mee reden, in de prullenbak. Back to the drawingboard dus, voor alle teams.

Continue reading

© 2011 TU Delft