Over mijn blog

Ooit een 'Rocket Scientist' maar al heel snel gesnapt dat ik niet moet rekenen aan raketten (mijn enige praktijkervaring: Ariane 501 -nee, ik was het niet!). Andere mensen enthousiast maken zit me meer in het bloed.
Na negen jaar bij ESA ben ik nu geland bij mijn thuishaven, de TU Delft, als woordvoerder/communicatie adviseur.

Dit blog gaat soms over ruimtevaart, maar meestal over mijn ervaringen in het communicatievak. Persoonlijk vind ik dat journalisten en voorlichters wel wat opener mogen zijn over hun samenwerking. Daarom probeer ik hier inzicht te geven in de afwegingen en keuzes die ik maak. Dat kan niet altijd, maar vaak ook wel.

Volg me op Twitter Bezoek mijn LinkedIn profiel email me op m.vanbaal@tudelft.nl
+31 (0) 15 2785454

Categories

Disclaimer

De meningen ge-uit door medewerkers en studenten van de TU Delft en de commentaren die zijn gegeven reflecteren niet perse de mening(en) van de TU Delft. De TU Delft is dan ook niet verantwoordelijk voor de inhoud van hetgeen op de TU Delft weblogs zichtbaar is. Wel vindt de TU Delft het belangrijk - en ook waarde toevoegend - dat medewerkers en studenten op deze, door de TU Delft gefaciliteerde, omgeving hun mening kunnen geven.

De kracht van “Dat weet ik niet”

Waarschijnlijk is het de belangrijkste tip die ik mensen in mediatraining kan geven: leer comfortabel ‘dat weet ik niet’ te zeggen. In interviews kan het een verrassend krachtig antwoord zijn, maar vooral voor wetenschappers blijkt het moeilijk om te doen.

De meeste interviews van wetenschappers zitten in de categorie ‘expertise’: de wetenschapper wordt gevraagd om vanuit zijn deskundigheid een gebeurtenis in de wereld te duiden. Een overstroming, een rechtszaak of een vliegtuigongeluk, een nieuwe technologie. En dan ben jij de deskundige, een rol die media nog wel eens een beetje willen aandikken (hoi DWDD). Ze hebben natuurlijk de allerallerbeste deskundige in hun studio, liefst met kennis van mythische proporties. Dan maak je de drempel om iets niet te mogen weten wel heel hoog.

En het probleem is dat je natuurlijk niet alles kunt weten. En dat is helemaal niet nodig, want het publiek verwacht dat helemaal niet van je je als deskundige. Dat begrijpt echt wel dat je geen glazen bol hebt. De interviewer verwacht het eigenlijk ook niet: de meeste vragen die een interviewer stelt zijn bedoeld om de deskundige een goed en inhoudelijk verhaal te laten vertellen, meestal niet om een antwoord op de vraag te krijgen (bekijk dit interview van Ionica Smeets maar eens, dat we vaak als voorbeeld gebruiken in trainingen. Als ik ergens stop en vraag welke vraag haar een minuut geleden is gesteld, weet niemand dat meer).

In elk interview kan het gebeuren dat je een vraag krijgt waarop je het antwoord niet weet. Een krampachtige poging om een antwoord te vinden kan je hele interview om zeep helpen (of, in extreme gevallen, het einde van je politieke carrière zijn). Als je het niet weet, is er maar een goede oplossing: zeggen dat je het niet weet, en gebruik het moment om uit te leggen wat je wel weet, of waarom de vraag zo fascinerend is. Werkt prima, mits je daarna concreet en helder vertelt wat je allemaal wel weet.

Maar als je als deskundige op het schild der kennis bent gehesen, dan vraagt dat veel moed en ervaring. Of een beetje training, dat kan ook ;).

Michel

 

Be Sociable, Share!

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *

© 2011 TU Delft