Over mijn blog

Ooit een 'Rocket Scientist' maar al heel snel gesnapt dat ik niet moet rekenen aan raketten (mijn enige praktijkervaring: Ariane 501 -nee, ik was het niet!). Andere mensen enthousiast maken zit me meer in het bloed.
Na negen jaar bij ESA ben ik nu geland bij mijn thuishaven, de TU Delft, als woordvoerder/communicatie adviseur.

Dit blog gaat soms over ruimtevaart, maar meestal over mijn ervaringen in het communicatievak. Persoonlijk vind ik dat journalisten en voorlichters wel wat opener mogen zijn over hun samenwerking. Daarom probeer ik hier inzicht te geven in de afwegingen en keuzes die ik maak. Dat kan niet altijd, maar vaak ook wel.

Volg me op Twitter Bezoek mijn LinkedIn profiel email me op m.vanbaal@tudelft.nl
+31 (0) 15 2785454

Categories

Disclaimer

De meningen ge-uit door medewerkers en studenten van de TU Delft en de commentaren die zijn gegeven reflecteren niet perse de mening(en) van de TU Delft. De TU Delft is dan ook niet verantwoordelijk voor de inhoud van hetgeen op de TU Delft weblogs zichtbaar is. Wel vindt de TU Delft het belangrijk - en ook waarde toevoegend - dat medewerkers en studenten op deze, door de TU Delft gefaciliteerde, omgeving hun mening kunnen geven.

Posts tagged communicatie

Dat krijg je, na jarenlang angstframes

thebearMisschien is er al genoeg gezegd over het fenomeen Trump, maar vooruit, er kan vast nog wel een blog bij. Over de rol van het communicatieveld, want dat blijft vaak onderbelicht. Logisch, want het communicatieveld heeft daar niet veel bij te winnen, ons werk is meestal buiten de schijnwerpers. Terwijl communicatie een grote rol speelt, want naar mijn mening is er een duidelijke ‘bron van de ellende’: het fenomeen ‘framing’. Elke succesvolle politicus, gevestigde orde of nieuwkomer, is bedreven in het gebruiken van frames, het is een basisvaardigheid voor iedere moderne politicus (en ook daarbuiten). In lichte vorm gebruiken wij het ook in mediatraining: het is in de kern het ‘aanzetten’ van een bepaalde emotie, en dan de discussie binnen die emotie proberen te voeren. Er is alleen een groot probleem: diepgewortelde negatieve emoties, zoals angst en verontwaardiging, kun je heel makkelijk bij mensen aanzetten; je kunt ze alleen niet uitzetten.

Continue reading

Universiteitscommunicatie vergelijken: een hele kluif

De vraag komt wel eens op: doen we het eigenlijk goed? En hoe goed doen we het vergeleken met communicatie van andere universiteiten? Het blijkt lastig om de communicatiekracht van je eigen universiteit in kaart te brengen (en het is nog veel lastiger om vast te stellen wat de invloed daarop van wetenschapsvoorlichters is). Ik ken helaas niet veel andere wegen dan gewoon een slimme selectie van mediaresultaten optellen en hopen dat het gemiddelde een beeld geeft. Dat doe ik voor de TU Delft al, en er komt kwantitatief interessante informatie uit. Maar kwalitatief ben ik voorzichtig met conclusies.

De vraag is of je op die manier ook universiteiten onderling kunt vergelijken. Het bureau ScienceWorks heeft in 2011 een dappere poging gedaan voor alle universiteiten, met cijfers over 2009. Op een rustige namiddag ben ik daar eens ingedoken om te kijken wat je uit de cijfers mag concluderen en wat niet. Daar kreeg ik overigens alle hulp bij van ScienceWorks (waarvoor dank). De individuele ‘hits’ bleken niet bewaard of (door mij) te reproduceren, maar ik heb toegang tot knipseldatabase LexisNexis Acadamic. Daarmee  kon ik het voor een kleine groep landelijke kranten nog wel terugfilmen. ScienceWorks was daarnaast zo vriendelijk me inzage in hun tellingen te geven.

Genoeg informatie om een antwoord te geven op de vraag: Wat mag je uit een telling van hits in de media concluderen? Het antwoord: je ziet hoe vaak een universiteit in ‘de media’ is geweest, maar de betekenis van die informatie is erg beperkt. En dat is jammer, want met paar verbeteringen zou een volgende poging heel interessante informatie kunnen gaan opleveren.

Continue reading

Hoe de media-aandacht voor ‘NanoFront’ ontstond…

Image Cees Dekker lab TU Delft / TremaniVorige week woensdag, 7 november, kreeg ik een mailtje van Cees Dekker, bionanoprof en directeur van ons gerenommeerde Kavli Instituut: <subject>: ‘strikt vertrouwelijk’. Cees had informele, maar sterke signalen:  binnenkort kregen we mogelijk het goede nieuws dat het NanoFront programma er door was. Of het niet verstandig was alvast over een persbericht na te denken?

Kijk, dat is prettig, wetenschappers die je al in een vroeg stadium ‘in the loop’ nemen. Het gaf ons een week voorbereidingstijd en die bleek heel hard nodig: het werd een PR-wedstrijd op een overvol speelbord. Uiteindelijk zouden maar heel weinig deelnemers nationale mediaandacht gaan krijgen. Voor de liefhebbers van dit genre, een kort verslag.

Continue reading

Schoolmeester

In mijn hart ben ik een schoolmeester. Dat is ook niet zo gek, want ik kom uit een familie van schoolmeesters en daar krijg je een tik van mee. Toen ik 20 was stond ik voor de klas, als bijbaan naast de studie. En ook in mijn huidige baan is ‘schoolmeesteren’ nog steeds een -onverwacht- deel van mijn werk. Ik had me dat vooraf niet gerealiseerd maar ik haal er wel veel plezier en energie uit.

Continue reading

De wet van het sterkste merk

Even heel plat: als communicator wil je natuurlijk met het werk van je instelling in de media. Daarom maak je persberichten en bel je met journalisten. Ons leven wordt een knap stuk ingewikkelder als merken (bijvoorbeeld universiteiten onderling of met bedrijven) samen willen communiceren. Vaak gaat dan 1 partij er met alle aandacht vandoor, met als gevolg: ruzie en scheve ogen.Van te voren kun je heel goed inschatten wie er met ‘de buit’ vandoor zal gaan. Dat is zelden het merk dat de aandacht het meest verdient, maar meestal het “sterkste merk”. Dat voelt vaak erg oneerlijk en je kunt je als communicator er lelijk mee in de nesten werken.

Continue reading

© 2011 TU Delft