Over mijn blog

Ooit een 'Rocket Scientist' maar al heel snel gesnapt dat ik niet moet rekenen aan raketten (mijn enige praktijkervaring: Ariane 501 -nee, ik was het niet!). Andere mensen enthousiast maken zit me meer in het bloed.
Na negen jaar bij ESA ben ik nu geland bij mijn thuishaven, de TU Delft, als woordvoerder/communicatie adviseur.

Dit blog gaat soms over ruimtevaart, maar meestal over mijn ervaringen in het communicatievak. Persoonlijk vind ik dat journalisten en voorlichters wel wat opener mogen zijn over hun samenwerking. Daarom probeer ik hier inzicht te geven in de afwegingen en keuzes die ik maak. Dat kan niet altijd, maar vaak ook wel.

Volg me op Twitter Bezoek mijn LinkedIn profiel email me op m.vanbaal@tudelft.nl
+31 (0) 15 2785454

Categories

Disclaimer

De meningen ge-uit door medewerkers en studenten van de TU Delft en de commentaren die zijn gegeven reflecteren niet perse de mening(en) van de TU Delft. De TU Delft is dan ook niet verantwoordelijk voor de inhoud van hetgeen op de TU Delft weblogs zichtbaar is. Wel vindt de TU Delft het belangrijk - en ook waarde toevoegend - dat medewerkers en studenten op deze, door de TU Delft gefaciliteerde, omgeving hun mening kunnen geven.

Michel's Blog

De Nerd101 is geen compliment

Daar is ie dan, de Nerd 101, van het blad Vrij Nederland: – “Onze nerd-special, met daarin een ranglijst van de 101 interessantste nerds van Nederland. Ooit was ‘nerd’ misschien een scheldwoord, die negatieve connotatie is inmiddels wel verdwenen. De zelfrijdende auto’s staan voor de deur, robots nemen steeds meer taken van ons over. Zij die begrijpen hoe dat werkt, worden steeds belangrijker.”  De ‘nerds’ dus. Mmm.
Maanden geleden werd ik benaderd door de redactie om wetenschappers te nomineren voor deze ranglijst. Ik heb geweigerd. Nu gebeurt het wel vaker dat ik iets niet doe – een mens moet keuzes maken– maar deze hield me bezig. Niet alleen letterlijk (de vraag kwam nog drie keer terug), het is persoonlijk. En de vraag is of VN, door de begrippen ‘Nerd’ en ‘Beta/techniek’ op een hoop te gooien, niet precies het omgekeerde bereikt van wat ze willen.

Continue reading

Vaarwel, fijne quotes van Richard Feynman

Deze week verscheen het boek ‘Echt Quantum’ van Martijn van Calmthout, de Ministers Kamp en Bussemakers kregen maandag officieel de eerste exemplaren. Van Calmthout beschrijft in zijn boek de quantum mechanica aan de hand van een fictief gesprek met de twee grondleggers, Niels Bohr en Albert Einstein. Hij probeert hen uit te leggen hoe iets wat voor hen beide zuiver theorie was, tegenwoordig alledaags is en welke consequenties dat voor ons dagelijks leven heeft. Ik vond het een zeer lezenswaardig en leerzaam boek (leest het allen),  maar dat is niet de reden om er hier een blog over te schrijven. In het boek las ik nog iets anders, namelijk een oproep om er ook eens anders over quantum te gaan praten. Want intussen zitten de fameuze quotes van met name de befaamde wetenschapper Richard Feynman, die we jaren hebben gebruikt om de fascinatie voor quantum mechanica bij een breed publiek over te brengen, ons vooral in de weg.

Continue reading

‘So You Think You can Ask?”

scionline71Afgelopen donderdag las ik tijdens de Unconference van SciencOnline Leiden een –fictieve- boze brief voor van John de Mol voor. Waarom had niemand hem gebeld om een TV programma te maken over de wetenschapsagenda? Als iemand in staat is om een breed publiek te betrekken en te laten meebeslissen (Big Brother! The Voice!), dan is hij het wel- volgens hemzelf. En niet, aldus De Mol, ‘die eeuwige Matthijs van Nieuwkerk’. Het was de ludieke opmaat voor een serieuze opdracht in een door Hermen Visser en mij geleide workshop: bedenk voor John de Mol een format, liefst multimediaal, dat een breed publiek echt betrekt en echt laat meebeslissen over wetenschap.
Daar kwamen leuke ideeen uit. Vooral de derde ‘pitch’ bracht een brede grijns op mijn gezicht: ‘So you think you can Ask!’. Niet wie doet het belangwekkendste onderzoek, maar… wie stelt de beste wetenschappelijke VRAAG?

Continue reading

The loophole Free *what*, part 2

Last year, in April, I wrote this blog about the Loophole Free Bell Test. I made a prediction I would have to write an exciting but also rather incomprehensible press release later that year. Well, I didn’t. Science is really tough when you are on the forefront of things, simply because nobody has done it before. You’re on your own figuring it out. Proving that Einstein was wrong about Quantum Mechanics is hard. And sometimes it even seems as if  Einstein’s spirit is actively trying to sabotage the experiment.

When I went to see researcher Bas Hensen to catch up, I met him at the service desk of the Faculty of Applied Science. He couldn’t enter his office because all the entry rights on his access card got mysteriously erased. Did I hear a faint chuckle in the background?

Continue reading

‘Ja, maar wat HEB je d’r an?’

sowhat2Ophef wederom. Uit een Britse studie bleek dat een groot deel van de ‘overdrijvingen’ van claims in medisch nieuws al ontstaan in het persbericht. Dat was uiteraard weer voer voor het gezelschapsspel ‘Bash de Voorlichters (/ Journalisten)!’ en spekkie voor het bekkie van Maarten Keulemans, mijn favoriete luis in de pels der wetenschapsvoorlichters. Die was er als de kippen bij was om het ook maar meteen naar Nederlandse universiteiten en voorlichters te generaliseren. Hopsakee. Is de discussie hiermee beslecht? Zijn wij het inderdaad, die vermaledijde voorlichters, die al die rare hypes en ontsporing in de media veroorzaken met onze verdorven persberichten? Welnee natuurlijk. Of in ieder geval: niet alleen. Continue reading

#CometLanding

Friday evening, at 22.30, I wanted to go to bed. I failed. I couldn’t let go off what was happening to a small  box named Philae, standing somewhat clumsily on a comet far away, trying to do science with a battery that was steadily coming closer to giving in to the inevitable: shutting down. Staring at Twitter, I was clearly not the only one who couldn’t get himself to go to bed: thousands of people were following the faith of the small comet lander in real time. Right up to the moment the machine gave in and went into hibernation due to lack of power, at around 01.45 in the morning and only after delivering all its science data to its orbiter Rosetta high above. It might be the last we ever hear from Philae, and I witnessed it live and from the front row. Quite different from Wednesday, when I was ‘VIP’  at one of the official events, when it first touched down. That might sound more thrilling, but in the era of social media: no it isn’t.

Continue reading

Communicatieman/vrouw van het jaar

Begin dit jaar werd ik benaderd: of ik niet een zeker persoon zou willen voordragen voor communicatieman/vrouw van het jaar, een verkiezing van communicatievereniging Logeion. Natuurlijk wilde ik dat, want dat is een leuk en eervol proces: hij/zij komt eerst op een longlist, daarna een shortlist en mag daarna zichzelf pitchen (zie 2013)  in de finale, voor een zaal vol communicatieprofessionals. Dat gun je goede collega’s graag, of ze nu winnen of niet, dat is eervol. Dus heb ik  even  flink wat tijd gestopt in het schrijven van een goede nominatie. Wat schetst mijn verbazing: de jury is er al uit. Er komt geen finale. Dat is gek, zeker voor een communicatievereniging. Om twee redenen: Continue reading

Onzichtbaar?

Beste Jim. Met interesse las ik je column op Cursor, onder de titel ‘Onzichtbaar’, over de profilering van de TU Eindhoven.  Daar zou ik als PR-man van de ‘concurrent’ over kunnen gaan grinniken, maar dat doe ik niet. Ik vind dat je mijn collega’s bij de TU/e onrecht doet. Dat de profilering van je universiteit je aan het hart gaat vind ik op zichzelf mooi, maar het doet me wel aan beroemde woorden van John F. Kennedy denken: ‘Ask not what your country can do for you….’

Continue reading

De moersleutel van Sigmund Jähn

Dankzij mijn vorige werk heb ik veel astronauten ontmoet, de meesten vluchtig. Als je er dagelijks tussen zit besef je het niet zo, maar dat zijn bijzondere mensen. Zelfs, of wellicht: vooral, als ze heel ‘gewoon’ zijn. Umberto Guidoni bijvoorbeeld, een allervriendelijkste en bescheiden italiaan die altijd in zijn Fiat Panda naar zijn werk in Noordwijk kwam. In alles zo ontzettend precies niet ‘the right stuff’ dat het ook weer fascinerend werd. Na ESA zat hij vijf jaar in het Europees Parlement. Voor de communistische partij. Maar mijn favoriete astronautenverhaal blijft het verhaal van Lodewijk van den Berg, de astronaut die dat eigenlijk helemaal niet wilde worden. En mijn meest fascinerende ontmoeting, achteraf gezien, was met Sigmund Jähn.

Continue reading

De kracht van je eerste antwoord. Maar niet altijd…

fotoBij mediatraining leer je hoe je jouw boodschap in een interview kwijt kan. Daar is niks mis mee: je bent op de radio of TV gevraagd omdat je iets inhoudelijks hebt toe te voegen, dus dat is in het belang van jou en dat van de de interviewer (nou ja, meestal dan). Als het goed is heb je dat vooraf goed afgestemd met de redactie – het voorgesprek is verreweg het belangrijkste ingredient van een goed interview.  De meeste interviews zijn kort, dus je kunt maar beter zo snel mogelijk ter zake komen. In een eerder blog schreef ik dat je eerste antwoord vaak bepalend is voor het hele interview (en dat het handig is om met een goed voorbeeld te beginnen). Meteen ter zake dus.  Altijd? Nee, ‘luchtige’ interviews kunnen behoorlijk ontsporen als je de regie te snel naar je toetrekt.  Continue reading

© 2011 TU Delft