Over mijn blog

Ooit een 'Rocket Scientist' maar al heel snel gesnapt dat ik niet moet rekenen aan raketten (mijn enige praktijkervaring: Ariane 501 -nee, ik was het niet!). Andere mensen enthousiast maken zit me meer in het bloed.
Na negen jaar bij ESA ben ik nu geland bij mijn thuishaven, de TU Delft, als woordvoerder/communicatie adviseur.

Dit blog gaat soms over ruimtevaart, maar meestal over mijn ervaringen in het communicatievak. Persoonlijk vind ik dat journalisten en voorlichters wel wat opener mogen zijn over hun samenwerking. Daarom probeer ik hier inzicht te geven in de afwegingen en keuzes die ik maak. Dat kan niet altijd, maar vaak ook wel.

Volg me op Twitter Bezoek mijn LinkedIn profiel email me op m.vanbaal@tudelft.nl
+31 (0) 15 2785454

Categories

Disclaimer

De meningen ge-uit door medewerkers en studenten van de TU Delft en de commentaren die zijn gegeven reflecteren niet perse de mening(en) van de TU Delft. De TU Delft is dan ook niet verantwoordelijk voor de inhoud van hetgeen op de TU Delft weblogs zichtbaar is. Wel vindt de TU Delft het belangrijk - en ook waarde toevoegend - dat medewerkers en studenten op deze, door de TU Delft gefaciliteerde, omgeving hun mening kunnen geven.

Posts in category Ruimtevaart

De zin en onzin van commerciële ruimtevaart

Een nieuwe raket, groter nog dan de illustere Saturn5, dat lanceerde Jeff Bezos eerder deze maand. Nou ja, lanceerde: het is een plan. Later vanavond komt Elon Musk met zijn Mars-plannen. Sinds een paar jaar buitelt het ene na het andere spectaculaire ruimtevaartplan over ons heen, uit de koker van grote namen als Elon Musk of Jeff Bezos. Move over NASA, Silicon Valley zal wel even laten zien ‘how it’s done’.  Is dat zo? Of zijn, onder het mom van commerciële ruimtevaart een tijdperk ingegaan van ‘ruimtevaartmarketing’? En is dat goed nieuws? Is ruimtevaart commercieel geworden, zoals de marketing ons wil laten geloven? Volgens mij niet. Sterker: ik vermoed dat Bezos, Musk en Branson (cs) dat ook helemaal niet echt willen. Ze willen alleen dat je het denkt.

Continue reading

De moersleutel van Sigmund Jähn

Dankzij mijn vorige werk heb ik veel astronauten ontmoet, de meesten vluchtig. Als je er dagelijks tussen zit besef je het niet zo, maar dat zijn bijzondere mensen. Zelfs, of wellicht: vooral, als ze heel ‘gewoon’ zijn. Umberto Guidoni bijvoorbeeld, een allervriendelijkste en bescheiden italiaan die altijd in zijn Fiat Panda naar zijn werk in Noordwijk kwam. In alles zo ontzettend precies niet ‘the right stuff’ dat het ook weer fascinerend werd. Na ESA zat hij vijf jaar in het Europees Parlement. Voor de communistische partij. Maar mijn favoriete astronautenverhaal blijft het verhaal van Lodewijk van den Berg, de astronaut die dat eigenlijk helemaal niet wilde worden. En mijn meest fascinerende ontmoeting, achteraf gezien, was met Sigmund Jähn.

Continue reading

Nobelprijs voor de Vrede? Ja doen, zeker nu.

ISSEen tijdje terug hoorde ik van het idee om het International Space Station (ISS) te nomineren voor de Nobelprijs voor de Vrede. Ik ben hardgrondig voor.  Zeker nu de ‘Koude Oorlog’ weer om de hoek gluurt vind ik het een heel geruststellende gedachte dat boven mijn hoofd een duur internationaal ruimtestation zweeft.

Niet dat ik zo’n enorm grote fan ben van het ruimtestation, trouwens. Een wereld zonder de geneugten van de onbemande ruimtevaart (GPS, weer/klimaatsatellieten) lijkt me ondenkbaar, maar bij het ISS heb ik in alle eerlijkheid altijd wel twijfels gehad. Vanuit mijn eerdere leven ken ik de argumenten voor en tegen ISS behoorlijk  goed. Er zijn een stuk of vijf argumenten voor, en bij de bekendste drie heb ik vraagtekens. In de vijfde echter geloof ik heilig, en dat is precies waarom ik die Nobelprijs een heel goed idee zou vinden.

Continue reading

Geen GOCE-brokstukken in mijn tuin, ‘bummer’!

Voor de zekerheid toch maar even mijn stadstuintje gecheckt: helaas, geen brokstukken van de GOCE-satelliet. Die kans was natuurlijk ook astronomisch klein. Vannacht is de Europese satelliet, bijnaam ‘Ferrari’,  waarschijnlijk ergens boven de zuidelijke Atlantische Oceaan naar de aarde teruggevallen. Het grootste deel van  satelliet is verbrand in de atmosfeer, maar de verwachting is dat zo’n 200 kg aan brokstukken, vooral van het hoofdinstrument, de helletocht door de atmosfeer moet hebben overleefd. En twee kilogram daarvan is een klein vermogen waard, als je die zou vinden.

Continue reading

Zonder reactiewielen valt Kepler stil

Slecht nieuws gisteren: na reactiewiel 2 is nu ook reactiewiel 4 aan boord van ruimtetelescoop Kepler er mee gestopt. Kepler is voor mij het meest spannende stuk ruimtetechnologie van dit moment, omdat de telescoop een stortvloed aan nieuwe exoplaneten oplevert. Hoewel officieel uit zijn nominale levensduur (die wordt altijd conservatief geschat) zou het wel zonde zijn.

Reactiewielen zijn cruciale stukjes technologie aan boord van vrijwel elke satelliet: ze zorgen ervoor dat je de satelliet kunt richten en dat is nogal essentieel voor zoiets als een ruimtetelescoop die heel precies op een ster diep in het heelal moet kunnen mikken.  Reactiewielen zijn nodig, maar ook notoir kwetsbaar: het zijn zeldzame bewegende onderdelen in een satelliet, en dus gevoelig voor slijtage. Meestal is er daarom al minimaal 1 extra mee, zoals ook bij Kepler. Maar ja, er was er dus al een stuk (nr 2), en nu nr 4 ook de geest heeft gegeven ziet het er somber uit.

Continue reading

De tweede jeugd van de Hybride raketmotor?

Ergens in april, mei begint het ‘studentenprojectenseizoen’, altijd een leuke periode. Ik vind ze natuurlijk allemaal geweldig, maar vanuit mijn achtergrond heb ik een extra zwak voor onze raketvereniging DARE. Ze bereiden momenteel de test voor van de zwaarste raketmotor die ze ooit hebben gebouwd (waarschijnlijk überhaubt ooit door studenten): Stratos-II. Zoals de naam al verraadt moet die raket eind dit jaar met een lading experimenten naar 50 km, en wat later zelfs naar 100 km, de grens van de ruimte. Een vastebrandstofraket bouwen voor zulke hoogte is veel te gevaarlijk, een vloeibare veel te ingewikkeld. Dus bouwen ze een Hybride, met als opmerkelijke brandstof een mix van kaarsvet, koffiezoetjes en aluminiumpoeder (no kidding).  En opvallend genoeg zijn ze momenteel niet de enige die dit enigszins vergeten concept uit de kast gehaald hebben. de hybride raket lijkt de laatste jaren aan een opmars bezig. Vorige week zagen we de eerste testvlucht van Richard Branson’s SpaceShip Two, met –jawel- een hybride motor. Het concept wordt ook ontwikkeld voor de Dream Chaser, die er zelfs ooit astronauten mee naar ISS moet brengen. En een paar  jaar geleden dook ie op in een van de meest briljante Top Gear afleveringen: die waar ze een Robin Reliant tot Space Shuttle probeerden om te bouwen. Opmerkelijk, omdat het motorconcept na een korte fase in sonderingsraketten in de jaren zestig nooit echt serieus is gebruikt. YouTube voorvertoningsafbeelding Continue reading

Opwinding over Mars

Alweer opwinding over Mars in de sociale en gewone media. NASA Wetenschapper John Grotzinger liet zich ontvallen dat de nieuwste resultaten van Marsrover Curiosity ‘voor de geschiedenisboeken gaan zijn’.  Uiteraard hoop ik ook op iets spannends, maar op basis van de ervaringen van de afgelopen jaren (de arseenbacterie bijvoorbeeld) ben ik geneigd niet al te hoog gespannen verwachtingen te hebben. Wetenschappers verstaan sowieso iets anders onder ‘voor de geschiedenisboeken’ dan journalisten ;).

De planeet Mars weet ons nogal in spanning te houden. Zo hangt  de vraag of er ooit leven was of is op Mars hangt al sinds 1976 in de lucht. Het antwoord op de vraag wanneer de eerste mens op Mars rondloopt is al een jaar of 50 ‘over een jaar of 20’.

Toch ga ik dat laatste denk ik nog wel meemaken: het zou mij niet verbazen als dat een Chinees is en ook niet als hij of zij een enkele reis onderneemt.

Continue reading

Ik moet astronaut Keulemans teleurstellen

In je blog stel je een hele logische vraag: ‘Als ik als astronaut wil terugkeren uit ISS, is het dan niet handiger om mij eerst met een raket af te remmen naar stilstand? Dan kan ik daarna relaxed aan een parachute naar Aarde terugvallen?’ (kort samengevat). Je wens is wel begrijpelijk, maar na wat rekenwerk op de achterkant van een bierviltje vrees ik dat ik je moet teleurstellen. Niet alleen zou het simpelweg veel te duur en te riskant zijn, ik vrees voor fatale gevolgen voor je gezondheid. Continue reading

Vraag: Waarom zweeft een astronaut?

Update 18/10, zie onderaan

Heel veel mensen zullen deze vraag beantwoorden met “omdat er in de ruimte geen zwaartekracht is!”. Toch? En dat is fout, erg fout zelfs. Maar het is een fout die nogal diep in ons bewustzijn verankerd zit, je komt ‘m ook overal tegen. De uitleg van de ‘deskundige verslaggever’ gisteren bij Hart van Nederland over de parachutesprong van Felix Baumgartner is vrij schokkend. Op de vraag wat de gevaren zijn zegt hij: “Je zit op bijna gewichtsloos, dan struikel je even en dan ga je de verkeerde kant op, naar het heelal”. Auauauau (03.00 min). Continue reading

Bezuinigen op ruimtevaart: veel schade en het levert niets op

Dit opinieartikel is vanochtend gepubliceerd in de Volkskrant

Het klinkt wel begrijpelijk in crisistijd: het kabinet bezuinigt 40 miljoen euro op ruimtevaart. Maar na de Nederlandse ruimtevaart bijna twintig jaar van alle kanten gezien te hebben, durf ik te voorspellen waar dat op uit gaat draaien. Dat is geen vrolijk vooruitzicht: van die bezuiniging komt netto niets terecht en de investeringen die nu bedoeld zijn voor deze hightech topsector vloeien straks naar aannemers in Frankrijk of Duitsland.

En erachteraan verdwijnen de vers afgestudeerde ruimtevaarttechnici , bij gebrek aan carrièremogelijkheden in eigen land. Onze nu nog internationaal leidende positie bij het bouwen van sensoren voor telescopen en aardobservatiesatellieten zijn we tegen die tijd waarschijnlijk kwijt.

Continue reading

© 2011 TU Delft