Over mijn blog

Ooit een 'Rocket Scientist' maar al heel snel gesnapt dat ik niet moet rekenen aan raketten (mijn enige praktijkervaring: Ariane 501 -nee, ik was het niet!). Andere mensen enthousiast maken zit me meer in het bloed.
Na negen jaar bij ESA ben ik nu geland bij mijn thuishaven, de TU Delft, als woordvoerder/communicatie adviseur.

Dit blog gaat soms over ruimtevaart, maar meestal over mijn ervaringen in het communicatievak. Persoonlijk vind ik dat journalisten en voorlichters wel wat opener mogen zijn over hun samenwerking. Daarom probeer ik hier inzicht te geven in de afwegingen en keuzes die ik maak. Dat kan niet altijd, maar vaak ook wel.

Volg me op Twitter Bezoek mijn LinkedIn profiel email me op m.vanbaal@tudelft.nl
+31 (0) 15 2785454

Categories

Disclaimer

De meningen ge-uit door medewerkers en studenten van de TU Delft en de commentaren die zijn gegeven reflecteren niet perse de mening(en) van de TU Delft. De TU Delft is dan ook niet verantwoordelijk voor de inhoud van hetgeen op de TU Delft weblogs zichtbaar is. Wel vindt de TU Delft het belangrijk - en ook waarde toevoegend - dat medewerkers en studenten op deze, door de TU Delft gefaciliteerde, omgeving hun mening kunnen geven.

Vijf redenen om te twitteren (en een om het niet te doen)

Intussen zit ik vijf kwartalen op twitter. Het had de nodige voeten in aarde me zover te krijgen (onvermoeibaar zendingswerk van vooral collega @roymeijer), maar intussen ben ik een verstokt gebruiker. Zo ver zelfs dat mijn hoogste prioriteit vanochtend was om mijn haperende Tweetdeck weer aan de gang te krijgen, want ‘zo kan ik niet werken’. Een goed jaar geleden had ik mezelf heel hard uitgelachen.

Ik zie vijf goede redenen waarom ik als persvoorlichter wil twitteren, en één om het niet
te doen.

1.   Uit een onderzoek vorig jaar kwam dat 54% van de journalisten twittert. Die stand is een jaar oud, ik durf te wedden dat het er nu meer zijn. Journalisten zijn mijn belangrijkste doelgroep en twitter geeft me informatie over waar ze zich mee bezig houden en wat ze leuk vinden.

2.   Het is een prima extra instrument om een verhaal onder de aandacht van een journalist te krijgen. Ik kan een persbericht versturen of ze uiteraard ook mailen of bellen. Maar helaas verdwijnen persberichten en mailtjes vaak in de
ruis, en kan bellen erg opdringerig zijn (zie vorig blog). Een @reply valt veel beter op en is een laagdrempelige manier om iets onder de aandacht te brengen. Dat geldt helemaal voor journalisten die ik (nog) niet ken. Hun twitteraccount heb
ik zo gevonden, hun e-mail of telefoonnummer niet altijd. Wel geldt hier nog meer dan anders dat de informatie wel relevant moet zijn, anders is het spam.
Aardig is ook dat ik kan zien of iemand nu actief is en dus weet of de boodschap landt. Bij e-mail heb ik die informatie niet.

3.   De 140 tekens dwingen me om echt tot de kern van de zaak te komen. Ik heb de neiging (breedsprakig enthousiasme) een verhaal met veel te veel details op te tuigen. Bij twitter moet ik in 140 tekens nieuwswaarde en fascinatie overbrengen, wat me dwingt om het onderwerp heel scherp op mijn netvlies te hebben.

4.   Ik zie calamiteiten veel sneller aankomen. Er komen nog wel eens hulpdiensten onze campus op, vaak door automatische meldingen (gelukkig meestal loos alarm). Dat zie ik vaak direct op twitter en stelt me in staat even snel te achterhalen of er iets aan de hand is en direct tweets van anderen te beantwoorden. Daarmee valt te voorkomen achter een geruchtenstroom te moeten aanhollen.

5.   Het geeft mijn netwerk ‘in de echte wereld’ een interessante boost. Deze week was ik twee keer even ‘in de OWee’ (de Delftse ontvangstweek) en het viel me op dat veel meer onbekenden dan voorheen mijn naam herkenden. De bron daarvan was vrijwel altijd twitter. Dat is handig, want een goed intern netwerk is nuttig. Daardoor landen er mooie verhalen bij me die ik dan weer onder aandacht van journalisten kan brengen.

En één om het niet te doen 
En er is een goede reden om het niet te doen. Effectief twitteren voor je werk betekent dat je een mix moet vinden van werkonderwerpen en persoonlijke tweets (zie bijvoorbeeld dit blog van collega @robspeekenbrink). Mijn interesse is ruimtevaart, zoals de mensen die me volgen weten, dus ik twitter daar regelmatig over. Maak je een pure propagandamachine van je twitter, dan ben je snel ongeloofwaardelijk, je zult dus een goede mix moeten vinden.

Maar dat heeft een keerzijde, want wat ik beschouw als een ‘persoonlijke’ tweet kunnen journalisten als  ‘nieuws’ zien. Het heeft geen enkele zin om een disclaimer op je profiel te zetten (Ik heb m ook, maar leest dit blog). Kortom, ja, ik denk dat je als persvoorlichter–onder je eigen naam- moet twitteren. Maar je moet wel even twee keer nadenken voor je
iets tweet want voor je het weet sta je zomaar onbedoeld in het nieuws. In dit geval op zichzelf niet erg, maar voor mijn gevoel wel op de grens.

Michel

Be Sociable, Share!

1 comment

Ik zou graag een zesde willen toevoegen:
6. Twitter geeft een laagdrempelige mogelijkheid om nieuws dat is verschenen over jouw instelling nog eens extra onder de aandacht te brengen. Inmiddels is het een van mijn routineklussen geworden te kijken waar de TU Delft allemaal in het nieuws is geweest (Google News, Clipit, LexisNexis), en de leuke artikelen/interviews/items met link (essentieel) te tweeten. Soms is dat nav een van onze eigen persberichten, maar vaak ook nieuws dat ‘vanzelf’ in de media is gekomen. Zo kun je dat nieuwsitem mooi toch nog naar jezelf toehalen.

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *

© 2011 TU Delft