Over mijn blog

Ooit een 'Rocket Scientist' maar al heel snel gesnapt dat ik niet moet rekenen aan raketten (mijn enige praktijkervaring: Ariane 501 -nee, ik was het niet!). Andere mensen enthousiast maken zit me meer in het bloed.
Na negen jaar bij ESA ben ik nu geland bij mijn thuishaven, de TU Delft, als woordvoerder/communicatie adviseur.

Dit blog gaat soms over ruimtevaart, maar meestal over mijn ervaringen in het communicatievak. Persoonlijk vind ik dat journalisten en voorlichters wel wat opener mogen zijn over hun samenwerking. Daarom probeer ik hier inzicht te geven in de afwegingen en keuzes die ik maak. Dat kan niet altijd, maar vaak ook wel.

Volg me op Twitter Bezoek mijn LinkedIn profiel email me op m.vanbaal@tudelft.nl
+31 (0) 15 2785454

Categories

Disclaimer

De meningen ge-uit door medewerkers en studenten van de TU Delft en de commentaren die zijn gegeven reflecteren niet perse de mening(en) van de TU Delft. De TU Delft is dan ook niet verantwoordelijk voor de inhoud van hetgeen op de TU Delft weblogs zichtbaar is. Wel vindt de TU Delft het belangrijk - en ook waarde toevoegend - dat medewerkers en studenten op deze, door de TU Delft gefaciliteerde, omgeving hun mening kunnen geven.

Poep!

Het is lichtelijk genant, maar in mijn leven als persvoorlichter heb ik eigenlijk maar een hard feit geleerd: als je onderwerp over poep hebt, dan is media-aandacht gegarandeerd. Op een of andere manier zijn onderwerpen over poep onweerstaanbaar voor journalisten.

Afgelopen donderdag bij de De Wereld Draait Door: Prof Dr Jelle Reumer (hoogleraar Paleontologie in Utrecht) mocht een 3000 jaar oude drol laten zien, van een hyena, gevonden bij de zandwinning voor de 2de Maasvlakte. Had hij een kaak gevonden, dan had hij natuurlijk niet bij Matthijs aan tafel gezeten. Maar een DROL, wauw…

Giechelig
En daar dan natuurlijk een beetje giechelig over gaan doen, want zoiets is natuurlijk niet serieus te nemen.  Dat levert een tenenkrommend interview op. Mind you, dit gaat over zeer serieuze wetenschap en de vondst is belangwekkend. Dat wordt hier teruggebracht tot niveau “gegiechel in het fietsenhok’.

Ik ben benieuwd hoe de evaluatie van DWDD is geweest? Als je zo een interview doet met een politicus of cultuur BN-er, dan zou het huis te klein zijn. Maar bij poep, ook al is de drol versteend en heet ie met een duur woord Coproliet, gelden er andere wetten. Het is een wonderlijk fenomeen.

Ruimtetoilet
Het is niet de eerste keer dat ik het meemaak. In de jaren bij ESA was er ook maar een echt belangwekkende vraag voor astronauten: “Interessant, dat onderzoek aan plasmalampen en raketsla, maar euh, hoe gaat u in de ruimte naar het toilet?” Ik vraag me af hoe je dat volhoudt als professioneel astronaut.
“Comes with the job”, waarschijnlijk, maar zouden ze je dat ook vertellen als je solliciteert? Vast niet…

Stofzuiger
Nou ja, vooruit dan maar, voor de nieuwsgierigen: een ruimtetoilet zuigt poep en plas af vergelijkbaar met een stofzuiger. De heren plassen in een slang met een opzettuitje (ja, iedereen heeft een eigen tuitje, niet kwijtraken of verwisselen), het water in de urine wordt in de modernere versies gerecycled. Poep wordt afgezogen in en geperforeerd plastic zakje, verzameld en via het Russische Progress vrachtschip in de atmosfeer verbrand.

Echt interessant is overigens het trainingstoilet bij NASA: de kunst van poepen in de ruimte is precies goed boven het relatief kleine toiletgat te gaan zitten. Dat leer je met een toilet met onderin… precies, een camera. Voor wie dat niet gelooft, zie hier het bewijs.

Dus.

Kapotte pomp
In mei 2008 begaf de pomp van het Russische toilet in Zvezda, aan boord van het ruimtestation. Verschillende media hebben me gebeld op zoek naar informatie en duiding, en liefst ook voor het commentaar van Andre Kuipers. Ik werkte toen al een half jaar niet meer voor ESA, maar brekend nieuws is brekend nieuws, dus dat gaf even niet.

Ook bij de TU Delft komt het onderwerp ‘toilet’ gelukkig regelmatig langs. In maart van dit jaar hoorde ik van collega onderzoeker Marian Loth (ze was al wereldberoemd geworden met haar vrouwenurinoir) over gebruikersonderzoek dat ze ging doen aan de toiletten van de NS. Ze zou met een groepje studenten onderzoek gaan doen in een speciaal daarvoor gecharterd treinstel, met camera’s in het toilet.

Je raad het al, in dat treinstel zaten uiteindelijk meer journalisten dan studenten, en het onderwerp kwam hoog op het lijstje van best scorende TU Delft onderwerpen in de media van dat kwartaal.

Fascinatie
Kortom, na dik 12 jaar in het vak kom ik tot de belangwekkende conclusie dat ‘poep’ het beste scorende onderwerp is voor een voorlichter. Maar waarom? Ja, het is erg ‘wortel’ natuurlijk, maar in de overlevingstrategie van de oermens lijkt het me toch minder belangrijk dan eten, drinken, seks, en -ik noem maar wat- roddelen. En toch haalt geen van die onderwerpen het bij de fascinatie voor poep. Sociologische duiging is welkom…

En waarschijnlijk wordt dit, ondanks de zeer twijfelachtige urgentie en relevantie, mijn best gelezen weblog. Niets menselijk is jouw vreemd… 😉

Be Sociable, Share!

4 comments

Hoi Michel,

ik weet het nog wel, de aandacht voor het WC in de ruimte. Hier in Frankrijk waar ik nu werk, is poep nicht echt populair in de media, maar wel alles wat om seks draait. Bonnenkort heb ik een verhaal over hoe mieren het deden 130 miljoen jaren geleden – een no-brainer!

Ha Michel, leuk blog, kwam het tegen via Roy. Ik zal eens aan de wet van het sterkste merk denken als ik weer eens wat instituutsnamen schrap om plaats te maken voor mijn eigen woorden. En ook een goeie poepobservatie, al wordt er over eten, drinken en seks toch ook heel wat afgemediamiseerd (maar misschien dat ze dan niet zo snel de TU Delft of ESA bellen). Zo tenenkrommend is het coproliet/hyenapoep-interview met Matthijs toch ook weer niet? Hij pleit nota bene voor het slopen van dat ding om te kijken wat erin zit, kan het wetenschappelijker?

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *

© 2011 TU Delft