Over mijn blog

Ooit een 'Rocket Scientist' maar al heel snel gesnapt dat ik niet moet rekenen aan raketten (mijn enige praktijkervaring: Ariane 501 -nee, ik was het niet!). Andere mensen enthousiast maken zit me meer in het bloed.
Na negen jaar bij ESA ben ik nu geland bij mijn thuishaven, de TU Delft, als woordvoerder/communicatie adviseur.

Dit blog gaat soms over ruimtevaart, maar meestal over mijn ervaringen in het communicatievak. Persoonlijk vind ik dat journalisten en voorlichters wel wat opener mogen zijn over hun samenwerking. Daarom probeer ik hier inzicht te geven in de afwegingen en keuzes die ik maak. Dat kan niet altijd, maar vaak ook wel.

Volg me op Twitter Bezoek mijn LinkedIn profiel email me op m.vanbaal@tudelft.nl
+31 (0) 15 2785454

Categories

Disclaimer

De meningen ge-uit door medewerkers en studenten van de TU Delft en de commentaren die zijn gegeven reflecteren niet perse de mening(en) van de TU Delft. De TU Delft is dan ook niet verantwoordelijk voor de inhoud van hetgeen op de TU Delft weblogs zichtbaar is. Wel vindt de TU Delft het belangrijk - en ook waarde toevoegend - dat medewerkers en studenten op deze, door de TU Delft gefaciliteerde, omgeving hun mening kunnen geven.

Michel's Blog

Bring in the Dark Side

Onlangs mochten collega Roy Meijer en ik gastcollege geven aan studenten wetenschapscommunicatie in Leiden. De opdracht: ‘bring in the Dark Side!’. We hadden natuurlijk een ochtend college kunnen geven over de schoonheid van het PR-vak (ahem), maar het leek ons leuker om een ‘table top exercise’ te doen: een scenario en zeven verschillende rollen. Het werkte verrassend goed. Het resultaat: de groep studenten veranderde razendsnel in een stelletje moddergooiende Machiavelli’s. En opvallend: er ontstonden in een ochtendje mechanismes die me uit de ruwe werkelijkheid akelig bekend voorkwamen. Een kort verslag, ter lering en (wellicht) vermaak 😉

Continue reading

The secret weapon: SAT1

‘Is there a secret weapon??!’. Since he learned of the famous concentrators in 2013, my son (9) is heavily intrigued by that question. Well, for Nuna9, the solar car of Nuon Solar Team, the answer is ‘no’. But for the media working in the Delft team (like me, his dad), the answer is: hell yeah. Meet SAT1, a new car of the Nuna convoy, brought in by their awesome mediapartner Stream My Event. What it does? It gives us internet access via satellite in the outback, even while we are driving. In the current world of near-constant wifi, it might sound silly but for a participant driving the Bridgestone World Solar Challenge, this is a very big deal.

Continue reading

Een Cambrische explosie van zonnewagens

Nog een paar weekjes, en dan begint ie weer: de Bridgestone World Solar Challenge, ofwel BWSC, een wedstrijd van 3000 km dwars door Australie. Voor de vaste lezers van dit blog geen onbekende. Dit wordt hoogstwaarschijnlijk een hele boeiende editie: de regelwijzigingen van deze editie hebben gezorgd voor een Cambrische explosie van nieuwe soorten zonnewagens. En dat was, eigenlijk, wel nodig ook. Om bij dat laatste te beginnen: de BWSC is eerst en vooral een ontwerpwedstrijd. Dat raakt nog wel eens op de achtergrond omdat de wedstrijd is opgezet als een soort roadmovie dwars door de outback van een fascinerend continent, met (voor de Challenger-klasse*) een even simpel als uitdagend doel: degene die als eerste over de streep in Adelaide komt, die wint. Maar in de kern draait de wedstrijd niet om die vier, vijf dagen door Australië, maar om het jaar ervoor: wanneer de teams proberen de allerbeste zonnewagen te bouwen.

Continue reading

Mag ik bij u filmen?

Universiteiten krijgen ze vaak: verzoeken voor het maken van opnames op de campus. En dan bedoel ik niet de nieuwsgaring van de reguliere media, maar locatiescouts voor reclames, bedrijfsfilms en speelfilms. Het zijn momenten waarop je decor bent, inhoudelijk gaat het niet over jou. Veel communicatieafdelingen worstelen met die vragen, want tja, op zich wil je best helpen maar je bezorgt je organisatie wel werk. Bovendien is interactie met dit soort partijen niet leuk om te doen: ze gebruiken salamitactieken (als je ja hebt gezegd, komen er vervolgverzoeken) en ze accepteren maar moeilijk ‘nee’. Door ervaring wijs geworden heb ik intussen een ‘stroomschema’ in mijn hoofd waarmee ik zulke verzoeken afhandel. Voor wie er wat aan heeft, heb ik ‘m hieronder op papier gezet. En ja, dit wordt een beetje een nicheblog, ik zeg het maar meteen.

Continue reading

Speelbal van andermans marketing

Meestal laat ik het wel van me afglijden, maar vrijdag kon ik me na het lezen van dit stuk over rankings toch niet beheersen. Niet vanwege het stuk zelf, het regeltje ‘En daar gaan de trotse persberichten’ schoot me in het verkeerde keelgat. Vanuit de TU Delft sturen we al jaren geen persberichten meer over rankings en onze webberichten hebben standaard een disclaimer om het belang in perspectief te zetten (Collega Karen blogde er al eerder over). Wat de schrijver van het regeltje zich waarschijnlijk ook niet realiseert is dat er veel druk op communicado’s staat om dit soort persberichten te versturen. Veel van die druk is goed georganiseerde PR-druk van externe partijen. En soms, en vandaar wellicht mijn lichte ergernis, zijn die externe partijen journalistieke media.

Continue reading

Mediatraining: de Glijbaanvraag

fotoIk gebruik veel metaforen als ik mediatraining geef aan wetenschappers. De boodschap van die metaforen is ongeveer hetzelfde: een interview is een spel, dat je samen speelt met de journalist. Je krijgt het beste resultaat als je elkaars rol respecteert en een beetje lol ontwikkelt in dat spel. Het is als stijldansen: je moet het samen en harmonieus doen, maar een van de twee heeft de leiding (En ja, dat moet jij als geïnterviewde zijn). En het is ook als een potje demonstratietennis, bijvoorbeeld tussen de oude knarren Connors en McEnroe: natuurlijk wil je winnen, maar het moet vooral een leuke pot zijn om naar te kijken. Je moet de ander dus ook gelegenheid geven om mooie ballen te slaan. Recent ontstond er spontaan een nieuwe: een interview is een speeltuin en jij bepaalt dat je wilt schommelen. Die leg ik even uit 😉

Continue reading

Al een jaar niet aan DWDD gedacht…

Ik bedacht het me opeens vanmiddag. Volgens mij heb ik al minstens een jaar niet meer professioneel aan DWDD gedacht. ‘Nou en?’ denk je dan wellicht. Een paar jaar geleden werd De Wereld Draait Door in mijn werkveld een tijd als het hoogst haalbare gezien. Elke wetenschapper met communicatiedrang wilde in DWDD. Dat lukte soms ook. Ik had toch zeker een keer of vijf, zes per jaar contact met de redactie, soms zeer hectisch. Nu al tijden niet meer en ik realiseerde me dat ze eigenlijk -helaas- ook niet meer zo op mijn radar staan. Behalve dan in mediatraining, als we het hebben over ‘controle en sympathie’.

Continue reading

‘Dat was gaaf zeker?’

RTLHet is me veel gevraagd vorige week: ‘Dat was gaaf zeker?’. Anderhalve week geleden was ik in Los Angeles bij de finale van Elon Musk’s Hyperloop Pod Competitie. De resulterende media-aandacht mocht er wezen. En ja, dat was best gaaf, maar professioneel was ie vooral lastig. De competitie zelf was een enthousiast vrijwilligersproject van een handjevol techneuten, ingenieurs van SpaceX. Het werd uitgevoerd onder de vlag van een professioneel bedrijf met grote strategische belangen, vallend onder de International Trade Arms Regulation ITAR, op initiatief van een voorman (Musk) met een enorme media-aantrekkkingskracht. ‘Gaaf’ is niet helemaal het goede woord. Voor de liefhebbers van de kijkjes in de keuken, een verslag.

Continue reading

Een katerig gevoel

Gisterenmiddag had ik een prettig gesprek met een redacteur van een bekend actualiteitsprogramma. Ze zocht een deskundige met de vraag of je over tien jaar diesel kunt verbieden. De eerste opdracht voor mij als persvoorlichter is dan om te begrijpen wat de vraag precies is, zodat ik daarna de juiste deskundige kan zoeken voor een zinvolle bijdrage. In dit geval was de uitkomst van die verkenning: ‘oh, het ligt dus wat ingewikkelder’. Ik werd vriendelijk bedankt voor mijn inzichten en wijsheden, en hing op – tevreden met mezelf. Een dag later knaagt het: heb ik eigenlijk de goede zaak wel gediend? Die reportage met de oorspronkelijke veel te simplistische insteek komt er niet en dat is winst. Maar de reportage over een belangrijk dilemma in de huidige maatschappij in een internationale context, die komt er natuurlijk ook niet. ‘Te ingewikkeld’.

Continue reading

Dat was top, de Surprisehelpdesk

rolfHet was wellicht niet mijn belangrijkste bezigheid dit jaar, maar wel degene met de langste voorbereiding. En vooral: de allerleukste. Rolf Hut’s Surprise Helpdesk, afgelopen weekend in het Science Centre in Delft. Het idee ontstond in oktober vorig jaar bij een kopje koffie, maar toen vonden Rolf en ik de tijd tot Sinterklaas te kort. ‘Doen we volgend jaar!’ riepen we. Meestal komt daar natuurlijk niks van, maar in dit geval gelukkig wel: afgelopen weekend knutselden tussen de 200 en 300 kinderen in het Science Centre  fanatiek een ‘technische’ surprise in elkaar. Werkende golfslagbaden, basketbalveldjes met zoemers, telescopen, fietsen met motortjes op de wielen, de ene na de andere opmerkelijke creatie kwam langs. Het was een groot succes, en een zeldzaam voorbeeld van een evenement waar volgens mij eigenlijk alles van nature aan ‘klopte’.

Continue reading

© 2011 TU Delft